บทที่ 15 ตอนที่ 8 คั่งแค้น

พริบตาเดียวร่างสูงก็หายไปในม่านราตรี ซิงเยว่ได้แต่ยืนมองอย่างงุนงงที่สุดในใต้หล้า

เรือนพักบ่าวชายริมป่าไผ่

คนเจ็บถูกรักษาบาดแผล พันผ้าสีขาวไว้รอบดวงตาและลำตัวเอาไว้อย่างดี ทว่าอารมณ์กลับไม่ดีอย่างร้ายกาจ ยามนี้เขากำลังอาละวาดทำลายโต๊ะตั่งภายในห้องพักอย่างบ้าคลั่ง คล้ายสัตว์ป่าชั่วร้ายที่ถูกนายพรานทำให้บาดเจ็บแสนสาหัสจนแค้นเคืองเจียนกระอักเลือด กระทั่งผูกอาฆาตพยาบาทหมายล้างแค้นผู้กระทำไปถึงชาติหน้า

สหายร่วมห้องซึ่งเป็นบ่าวชายสองคนช่วยกันจับตัวชายร่างใหญ่อย่างทุลักทุเล เพราะเจ้าตัวมีเรือนกายกำยำและกำลังบ้าคลั่ง ท่าทางโหดร้ายของเขาแม้ไม่มีเสียงเปล่งออกจากปาก ทว่ากลับดูออกได้ไม่ยากว่าหากเจอศัตรูคู่แค้น คงกระโจนเข้าไปกัดกระชากอีกฝ่ายจนจมเขี้ยวแน่นอน

“อาอี้ ข้าว่าเจ้าไปแจ้งท่านพ่อบ้านดีกว่าหรือไม่” บ่าวชายคนหนึ่งตะโกนบอกบ่าวชายอีกคนที่กำลังช่วยกันจับตัวคนเจ็บที่บัดนี้มิรู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด

“เจ้าคิดว่าข้ากล้ารึ? หากคืนนี้เรือนของพวกเราวุ่นวายอีกรอบ ท่านพ่อบ้านได้หาเรื่องหักเบี้ยประจำเดือนของข้าปะไร”

“แล้วจะทำอย่างไรดีเล่า อาซวนคั่งแค้นคนที่ทำร้ายจนคลุ้มคลั่งปานนี้ แม้แต่บาดแผลคงไร้ความรู้สึกไปแล้ว ขืนปล่อยเอาไว้อาซวนได้ตายแน่”

อีกคนส่ายหน้า “ข้าคิดว่าคงเป็นเพราะกรรมตามทันนั่นล่ะ” ผู้พูดรู้ดีถึงพฤติกรรมชอบรังแกและเอาเปรียบสตรี เกิดเหตุเช่นนี้กับอาซวนย่อมสมควรแล้ว เหตุใดไม่ตายนะ?

ชายร่างใหญ่นามอาซวนยังคงบ้าคลั่ง เขาสะบัดแขนเหวี่ยงบ่าวชายทั้งสองออกอย่างแรงจนกระเด็นกระแทกผนังห้องเสียงดังอึก “โอ๊ย!/อั่ก!” จุกเสียดไปตามๆ กัน

พริบตานั้นคนทั้งสองพลันเห็นเงาคนสายหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามา ประกายดาบคมกริบสะท้อนแสงเทียนวิบวับ จับได้เพียงกระแสสังหารที่มาพร้อมไฟโทสะโชติช่วงชัชวาล อึดใจต่อมาร่างใหญ่ของบุรุษผู้คลุ้มคลั่งพลันล้มลงฟาดพื้น เกิดเสียงกระแทกเก้าอี้หักดังลั่น เลือดแดงฉานไหลทะลักจากแผงอกด้านซ้าย หนึ่งดาบสะบั้นหัวใจ สิ้นชีวิตแน่นิ่งไป

ยังมิทันที่บ่าวชายทั้งสองจะเอ่ยอันใด กระแสเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งใต้ทะเลลึกค่อยดังเนิบนาบ

“เอาศพไปทิ้งที่สุสานร้าง”

จบคำเขาผู้นั้นเพียงหมุนตัวเคลื่อนกายเดินจากไปอย่างเชื่องช้า ทิ้งสายตาเบิกผวาแทบถลนให้มองตาม

เส้นเสียงแหบพร่าที่เพิ่งค้นหาเจอค่อยๆ ดังสั่นๆ

“น่ะ นายน้อยหลิว”

เขามีความแค้นอันใดต่ออาซวนปานนี้หรือ?

หลิวไท่หยางไม่คิดกลับห้องหนังสือ หลังจากชำระแค้นแทนซิงเยว่เขายังย้อนกลับมาที่ห้องพักของนาง

เมื่อเปิดประตูออกจึงเห็นนางนั่งนิ่งๆ กอดห่อผ้าอยู่บนเตียง สายตามองเถ้าถ่านในถังไม้อย่างเซื่องซึมเหม่อลอย

ชายหนุ่มเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบเยือกเย็นมากกว่ายามเดินออกไป ไฟโทสะได้รับการปลดปล่อยแล้ว อารมณ์ของเขาดีขึ้นมาก

“ซิงเอ๋อร์”

เจ้าของนามสะดุ้งวูบ เหลือบตามองคนเรียกอย่างระแวดระวัง

หลิวไท่หยางเห็นอาการนั้น หัวใจพลันอ่อนยวบยาบ

“เจ้าถือห่อผ้าทำไม?”

ซิงเยว่กระชับห่อผ้าแน่น เปิดปากอย่างสัตย์ซื่อว่า “บ่าวเก็บของรอ เพราะยอมจำนนด้วยหลักฐานเจ้าค่ะ”

สิ้นเสียงอ่อนหวาน บุรุษเพียงจ้องนิ่งตรึงร่างบาง มองลึกในแววตานาง

หากถามว่าหลิวไท่หยางมองเห็นอะไร แน่นอนว่าเขาเห็นทุกสิ่งที่เป็นซิงเยว่

นางฉลาดและเจ้าเล่ห์ คำว่ายอมจำนนด้วยหลักฐานนั่นคือเรื่องจริง แต่การเก็บห่อผ้าแล้วนั่งรออย่างเหม่อลอยนั่นเป็นเพราะว่านางไร้หนทางหนีต่างหาก

การหนีไปจากคฤหาสน์มิใช่เรื่องง่าย ยิ่งไม่มีเงิน ปราศจากกำลังภายใน และไร้ฝีมือต่อสู้ การอยู่หรือไปคืนนี้ ย่อมส่งผลแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ด้วยฝีมือของซิงเยว่ยามนี้ นางย่อมหาวิธีที่ดีกว่าการหนีออกไปอย่างไร้จุดหมายปลายทาง

หลิวไท่หยางอดมิได้ที่จะลอบถอนหายใจอย่างชื่นชม ดูเถิดทั้งๆ ที่เขาปรารถนาให้นางได้รับความยากลำบากแท้ๆ แต่กลับไม่อาจปฏิเสธการกลายเป็นหมากให้นางได้

ซิงเยว่กะพริบตาโต จับจ้องผู้เป็นนายอย่างแน่วแน่ เผยท่าทีพร้อมเจรจาบางอย่าง

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย แสร้งเงียบเพื่อฟังนางนิ่งๆ

“บ่าวทำร้ายคน แต่บ่าวสามารถชี้แจงเหตุผลได้         คนผู้นั้นพยายามล่วงเกินหมายย่ำยี เพื่อเกียรติอันน้อยนิด บ่าวจึงต้องปกป้องตัวเองอย่างเต็มกำลัง ดังนั้นหากนายน้อยจะลงโทษโบยซิงเอ๋อร์จนตาย คงมิแคล้วต้องเสียความเคารพนับถือจากบ่าวไพร่จนสิ้น บรรดาสาวใช้ในเรือนย่อมเห็นชัดถึงความอยุติธรรม เช่นนี้บ่าวยินดีมอบตัวให้คนของทางการจัดการตามกระบวนการกฎหมายบ้านเมืองเจ้าค่ะ”

หลิวไท่หยางอยากจะหัวเราะนัก เขาพยักหน้ากล่าว “คฤหาสน์หนิงเป็นที่รู้จักทั้งเมือง เป็นที่สนใจของชาวบ้าน หากข้าทำเช่นนั้นจริง ไม่แคล้วถูกผู้คนครหาว่าคฤหาสน์หนิงไร้คุณธรรมที่เลือกรักษาคนถ่อยไว้”

ซิงเยว่ยกยิ้ม “เช่นนั้น หากนายน้อยปล่อยบ่าวไป ไม่คิดจับส่งมือปราบให้ดำเนินคดี บ่าวยินดีจะไม่แพร่งพรายก็ย่อมได้ ขอเพียงนายน้อยมอบอาหารแห้งให้มากและจ่ายเงินให้บ่าวสักหน่อย ความลับย่อมเป็นความลับสืบไป”

ครานี้หลิวไท่หยางหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

ดูเถิดนางฉลาดเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้ เห็นเขาช่วยทำลายหลักฐานคงคิดว่าทำไปเพราะคำนึงถึงชื่อเสียงของคฤหาสน์

เขาปิดเปลือกตาอย่างต้องการทำใจให้สงบเยือกเย็น ก่อนลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า มองนางที่ยังคงเป็นนาง

สตรีผู้ซึ่งนั่งกอดห่อผ้าอย่างน่าสงสาร บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยว ต้องอยู่เพียงลำพังอย่างเดียวดาย ตั้งแต่ค่ายโจรถูกบุกทำลาย อันตรายมีมากมายเท่าใดก็สุดรู้ที่รอนางอยู่ในทุกย่างก้าว

เสือตัวหนึ่ง แม้สัญชาตญาณยังคงดิบเถื่อนชั่วร้าย หากทว่าร่างกายกลับกลายเป็นแค่แมวน้อยเยี่ยงนี้...

วรยุทธอันใดก็ไม่มี ความจำยิ่งเลือนหาย

ภายนอกศัตรูที่จดจำนางได้มีมากมายเท่าใดก็สุดนับ

หลิวไท่หยางหรี่ตา

เขาไม่มีทางปล่อยนางไป...